Statement by a group of Iranian bloggers about the Presidential elections and the subsequent events

1) We, a group of Iranian bloggers, strongly condemn the violent and repressive confrontation of Iranian government against Iranian people’s legitimate and peaceful demonstrations and ask government officials to comply with Article 27 of the Islamic Republic of Iran’s Constitution which emphasizes “Public gatherings and marches may be freely held, provided arms are not carried and that they are not detrimental to the fundamental principles of Islam.”

2) We consider the violations in the presidential elections, and their sad consequences a big blow to the democratic principles of the Islamic Republic regime, and observing the mounting evidence of fraud presented by the candidates and others, we believe that election fraud is obvious and we ask for a new election.

3) Actions such as deporting foreign reporters, arresting local journalists, censorship of the news and misrepresenting the facts, cutting off the SMS network and filtering of the internet cannot silence the voices of Iranian people as no darkness and suffocation can go on forever. We invite the Iranian government to honest and friendly interaction with its people and we hope to witness the narrowing of the huge gap between people and the government.

A part of the large community of Iranian bloggers
June 26, 2009

—————————————–
Dear reader,
If you are a blogger, please post this in your blog too. We might have differences in our views towards this crisis, but we can stay united on condemning the violence and valuing the lives of our people. Let’s have our voices heard.

تقصیر این هوای مجنون بارانی است یا چیز دیگر نمی‌دانم، از صبح شده‌ام «ادا»ی کلد مانتین. کنار پنجره هی زیر لب می‌گویم:

If you are fighting, stop fighting.

If you are marching, stop marching.

Come back to me…

عارضم به حضورتان که من اين مدت داشتم مثل آدم‌های «مفید برای جامعه» پرکاری می‌کردم. این وسط کارم را هم عوض کردم و رفتم جایی که بیشتر دوستش دارم و خلاصه شاد و خندان در عرصه اجتماع حضوری فعال داشتم. تا این که شنبه عصر، از پشت میزم که بلند شدم تا بروم دم پنجره و درخت خرمالوی حیاط ساختمان پشتی را تماشا کنم… خوب، دیگر چیزی یادم نیست تا وقتی که توی ماشین همکارم چشمم را باز کردم و دوباره بستم و توی بیمارستان بیدار شدم. از شانس خوب یا بد، بیمارستان همان بیمارستانی بود که عمویم دوره انترنی‌اش را آنجا گذرانده و من به جای استراحت، شنبه شب و یکشنبه را در حال جواب دادن به سوال‌های هم‌دوره‌ای‌هایش که حالا کجاست و چه می‌کند و چندتا بچه دارد گذراندم. بعد هم که بالاخره دکتر قانع شد من هیچ مرگیم نیست و فقط چند دقیقه‌ای از دنیا مرخصی گرفته‌ام و برگشته‌ام، به این شرط که تا آخر هفته استراحت کنم، رضایت داد برگردم خانه. این شد که من الان دو روز است که خانه‌نشینم و من در این دو روز تا توانسته‌ام خوابیده‌ام و فیلم دیده‌ام و سولیتر بازی کرده‌ام و ترجمه فصل آخر کتاب را هم شروع کرده‌ام و جای شما خالی، آی خوش می‌گذرد، آی خوش می‌گذرد، آی نازمان را می‌خرند و من تصمیم جدی دارم هر دو ماه یک بار این ماجرا را تکرار کنم. تنها مساله این است که من هنوز نمی‌دانم کدام يکی از همکارها من بی‌هوش را بغل کرده و دو طبقه برده پایین و توی ماشین گذاشته و من از صمیم قلب و با تمام وجود آرزو می‌کنم که آقای پ بوده باشد، چون من ترجیح می‌دهم اگر قرار است بی‌هوش توی بغل کسی باشم، آقای پ باشد که مهربان است و ظهرها غذایم را قبل از غذای خودش می‌گذارد توی ماکروویو تا گرم شود.

پ.ن. نگران نشوید. خوب و سر حالم. الکی خودم را لوس کرده‌ام فقط.

یک. ببینم این آنونس سینما یک این هفته که می‌گه: «جکی چان و جت لی برای اولین بار در کنار هم» (یا یه چیزی تو همین مایه‌ها) روی اعصاب همه‌‌ست یا فقط منم که هر بار صداشو می‌شنوم می‌خوام تلویزیونو از پنجره پرت کنم بیرون؟

دو. اینو دانلود کنید (لینک از امید). می‌دونم حجمش زیاده اما ارزششو داره، خوش می‌گذره دور هم. من عاشق اونجاشم که می‌گه: «کی گد من عاشقته برات می‌میره». از صبح تا حالا به هر کی رسیدم یه دور براش خوندمش.

نون جانم…

فکرش را بکن خسته که از سر کار برگشتم و آن پاکت نارنجی خوش‌رنگ را دیدم چطور پله‌ها را دوتا يکی آمدم بالا و چطور ولو شدم روی مبل و چطور چشم‌هام دست‌خطت را قورت دادند. من هنوز هم دارم با آن پاکت نارنجی تانگو می‌رقصم. به تعداد همه‌ی پاکت نامه‌های خوش‌رنگ دنیا دوستت دارم نون جانم.

اين‌ها نوشته‌های پراكنده‌ی اين چند روزه‌اند. نشد كه هيچ كدام‌شان را كامل كنم. خلاصه جز پراكندگی انتظار ديگری نداشته باشيد.

يك. نمی‌‌فهمم اين غرغرهای پاييزی را. اصلا نمی‌‌فهمم. پاييز حال من يكی را خوب می‌‌كند. نه اين كه از تابستان متنفر باشم، اما تابستان مثل يك رمان طولانی پر از توصيف است. خسته‌ام می‌‌كند. دوست دارم صفحه‌هايش را ده تا يكی رد كنم تا برسم به آخرش و ببينم چه می‌‌شود و كتاب را برای هميشه ببندم و بگيرم بخوابم. اما هر روز پاييز و زمستان يك داستان كوتاه جمع و جور سبك خوش‌خوان است. حداقل برای من يكی اين‌جوری است. غروب‌های زودش را دوست دارم، چای خوردن كنار پنجره را، شال‌گردن‌های رنگارنگ را كه وسوسه‌ی بافتن‌شان می‌‌افتد به جانم…

دو. ديشب خواب ديدم، يكي از همين خواب‌های هميشگی دم دستی. اما صبح دلم می‌‌خواست برای كسی تعريفش كنم. مثلا همان‌طور كه جلوی آينه موهايم را پشت سرم جمع می‌‌كنم، بگويم: نمی‌دونی ديشب چه خوابی ديدم كه… يا يك چيزی توی همين مايه‌ها. فكر كردم به كسی تلفن بزنم و خوابم را تعريف كنم. بعد ديدم نمی‌‌شود. يعنی آدم‌های خيلی خيلی كمی هستند كه بشود سر صبح به آنها تلفن زد و خواب ديشب را تعريف كرد و گوشی را گذاشت.

سه. عصبانی‌‌ام. سر يك موضوع كاری. اما عصبانيت ولم نمی‌‌كند. حتی وقتی می‌‌خندم عصبانی‌‌ام. شده‌ام مثل نارنجكی كه ضامنش را كشيده باشند و كسی نداند چند ثانيه، چند روز، چند هفته بين كشيدن ضامن و انفجارش فاصله است.

چهار. يك‌شنبه شب مهمان دارم، پنج نفر. اما الان بيست روز است كه هی برای همين مهمانی پنج‌نفره برنامه‌ريزی می‌‌كنم. هی گوشه‌ی تقويم اسم اين سالاد و آن سوپ را می‌نويسم. جمعه بالاخره تصميم گرفتم كه چه بپزم و چقدر بپزم و كی بپزم. حالا مانده خريدها كه كار امشب است. جالب اين است كه خسته‌ام نمی‌‌كند. يك جور بازی سرخوشانه است كه آخرش با خوردن غذاهای خوشمزه تمام می‌‌شود. بد به نظر نمی‌‌رسد، ها؟

پنج. دلم درس خواندن می‌‌خواهد. نه از اين كلاس‌ها و دوره‌های آموزشی، درس خواندن واقعی می‌خواهم. شايد دوباره شروع كنم. شايد يك رشته‌ی جديد…