یه شب که آسمون صافه، از همین زمین خودمون که خیره بشی به آسمون، میشه تا ششهزار ستاره رو ببینی. یه دوربین دوچشمی که داشته باشی، از هر نقطه روی زمین پنجاههزارتا ستاره قابل دیدنن. با یه تلسکوپ دو اینچی کوچولو میرسی به سیصدهزارتا. با یه تلسکوپ آماتوری شونزده اینچی، مقیاست از ستاره میرسه به کهکشان، بین پنجاه تا صدهزار کهکشان جلوی چشمتن که هرکدومشون دهها میلیارد ستاره دارن. میانگین فاصلهی بین ستارهها توی همین کهکشان راه شیری حدود سی میلیون میلیون کیلومتره. با این حساب خودت ببین دنیا چقدر بزرگه. اون انبساط جهان رو هم فعلا برای ساده کردن محاسبات بیخیال شو. حالا یه تصویر از جایی که داریم توش زندگی میکنیم داری؟
خوب، حالا میفهمی که چرا وقتی مدام داری از این که چهار نفر ازت خوششون نمیاد و کل زندگیشونو وقف توطئه واسه بدبخت کردن تو کردن، حرف میزنی (حتی اگه واقعیت داشته باشه) مضحک به نظر میاد؟ حالا میفهمی چرا وقتی خودتو مرکز کائنات حساب میکنی، من شونه بالا میاندازم و خداحافظی میکنم؟ حالا میفهمی چرا مثل ماهی از دستت لیز میخورم؟
